vert að segja frá
Sumt afgreiðslufólk er auðvitað bara meira yndi en annað!
Kíkti ínní fyrrum uppáhaldsbúðina mína á laugaveginum áðan, Lush. Fór þó varlega því yfirleitt þegar ég vek athygli afgreiðslufólksins leggst það á mann eins og nábítar og reyna að pranga öllum mögulegum og ómögulegum vörum inn á mann.
ég var svona aðeins að skoða og grufla, opna aðra hverja dollu, lykta og gretti mig eða horfi dreymandi út í loftið.
Finn svo loksins uppáhaldsvöruna mína - eftir að hafa þefað hana uppi, ekki mundi ég hvað þetta heitir allt saman (hver man eftir vöru sem heitir Coollawnin eða Cocolowning eeeða eitthvað). ég vík mér að afgreiðslulukkutröllinu (hvaða annað kallarðu strump með grænt hár sem stendur út í loftið) og spyr hvað dollan kosti. Tröllið fer að roðna og tekst svo loksins að stynja út úr stjarnfræðilegri upphæð. Mér bregður að sjálfsögðu við og spyr hvurn fjárann þetta eigi að fyrirstilla? Þá er eins og allir flóðgarðar bresti! "ÞETTA HELVÍTIS gengi, mér liður eins og algjörum glæpamanni að vera að okra svona á þessu dásamlegu vörum, þetta er svo hræðilegt!! Eina ástæðan fyrir því að ég nota þessar vörur ennþá er að ég vinn hérna"
Greyið stúlkan, ég hef aldrei séð neinn líða svona sálarkvalir fyrir gengisbreytingar..
Viðburðarík helgi annars að baki, hún byrjaði svona á fimmtudaginn þegar ég og Sigurdís gengur örlítið hreifar í bænum og vorum að tala um öll heimsins vandamál (föt, stráka og fleira) þegar við heyrum þessi voðalegu brothljóð, ískur og fleira. hafði þá ekki mótórhjól einhvern endastungist og lent aftan á bíl og það liggur maður í götunni, svona því sem næst fyrir framan nefið á okkur. Aðaltilgangurinn með þessari frásögn er að segja frá því að þarna hringdi ég mitt fyrsta neyðarlínusamtal.. Jóna bjargvættur ávallt viðbúin.
Síðan löbbuðum við i burtu enda siðmenntuð og horfum ekki á kvalir annarra.
Á föstudagskvöldinu ætlaði ég svo að eiga rólegt kvöld og kíkja aðeins í partý í Mávahlíðinni, síðan þegar leið á kvöldið ákvað ég nú að kíkja aðeins niður í bæ, enda langt um liðið og vert að halda ennþá áttum í miðbænum, það skyldi þó stoppað stutt við enda átti ég að vakna snemma morguninn eftir og fara norður í land í söngferðalag. Hinsvegar þegar ég sagði drafandi við Sigurdísi um hálfsex leytið að við skyldum nú fara að halda heim á leið, var ljóst að ekki myndi ég syngja mikinn sópran daginn eftir.
Enda vaknaði ég við öskrandi símann á laugardagsmorgninum þar sem skutlið mitt spurði býsna pirrað hvort ég ætlaði mer að koma með í ferðalagið! Þarna klukkan 9 á laugardagsmorguninn hefði ég sungið leikandi sungið bassa í hvaða karlakór sem er.
ég náði þó að dröslast á fætur og sofa úr mér mestu þynnkuna í rútunni á leið norður í Vatnsdal þar sem við gistum í fyrrum fjósi. Þar fór þó of lítið fyrir fjósalyktinni, það var ekki fyrr en ég var búin að opna hverja hurðina á fætur annarri að ég fann loksins geymslu þar sem þar var vottur af fjósalykt. Þar lokaði ég að mér og bað um að vera ekki trufluð!
Eftir þessa helgi státa ég af heimsins stærsta marblett á kálfanum, brunasárum á hendi, bitnum vörum og rámri sópranrödd.
