Þingeyingurinn

nú er alltaf gaman að búa með sér eldra fólki, hvað þá ömmu sinni. 

Amma mín þarf til dæmis ekki að kaupa sér múslí út á hafragrautinn sinn, hún stráir bara þeim aragrúa af pillum sem hún þarf að taka yfir skálina, og voila!

Skarpir sjá einnig af tímanum að dæma að núna er leiðarljóstími. Það þýðir að ég fer ekki heim alveg strax. Ekki ef ég vil halda hljóðhimnunum heilum. Ömmu finnst leiðarljós aaafar spennandi, því er túrbósýning.

Ég er aaalls ekki að kvarta, mér finnst þetta eiginlega svolítið skemmtilegt :)
ég tel aftur á móti að hún gæti kennt mér ýmislegt, eins og til dæmis hvernig á að ganga á hælum! Við erum að tala um að þægilegu inniskórnir hennar eru með hæl! 

Svo er loksins komið að því að hitta fólkið sem ég vann með  í sumar á laugardagskvöldið, þar verður okkur víst boðið í mat af Alcan, voða fínerí, alveg spurningin hvort að amma taki mig í crash course á hælanna. 

ég er að spá, ætli ég sé sú eina í lagadeildinni sem botna hvorki upp né niður í þessum blessuðu myndum sem eiga að útskýra fyrir okkur hin ýmsustu kröfuréttindi?

Texta fyrir mig takk!  

Sumt afgreiðslufólk er auðvitað bara meira yndi en annað!

Kíkti ínní fyrrum uppáhaldsbúðina mína á laugaveginum áðan, Lush. Fór þó varlega því yfirleitt þegar ég vek athygli afgreiðslufólksins leggst það á mann eins og nábítar og reyna að pranga öllum mögulegum og ómögulegum vörum inn á mann.

ég var svona aðeins að skoða og grufla, opna aðra hverja dollu, lykta og gretti mig eða horfi dreymandi út í loftið.
Finn svo loksins uppáhaldsvöruna mína - eftir að hafa þefað hana uppi, ekki mundi ég hvað þetta heitir allt saman (hver man eftir vöru sem heitir Coollawnin eða Cocolowning eeeða eitthvað). ég vík mér að afgreiðslulukkutröllinu (hvaða annað kallarðu strump með grænt hár sem stendur út í loftið) og spyr hvað dollan kosti. Tröllið fer að roðna og tekst svo loksins að stynja út úr stjarnfræðilegri upphæð. Mér bregður að sjálfsögðu við og spyr hvurn fjárann þetta eigi að fyrirstilla? Þá er eins og allir flóðgarðar bresti! "ÞETTA HELVÍTIS gengi, mér liður eins og algjörum glæpamanni að vera að okra svona á þessu dásamlegu vörum, þetta er svo hræðilegt!! Eina ástæðan fyrir því að ég nota þessar vörur ennþá er að ég vinn hérna"
Greyið stúlkan, ég hef aldrei séð neinn líða svona sálarkvalir fyrir gengisbreytingar..

Viðburðarík helgi annars að baki, hún byrjaði svona á fimmtudaginn þegar ég og Sigurdís gengur örlítið hreifar í bænum og vorum að tala um öll heimsins vandamál (föt, stráka og fleira) þegar við heyrum þessi voðalegu brothljóð, ískur og fleira. hafði þá ekki mótórhjól einhvern endastungist og lent aftan á bíl og það liggur maður í götunni, svona því sem næst fyrir framan nefið á okkur. Aðaltilgangurinn með þessari frásögn er að segja frá því að þarna hringdi ég mitt fyrsta neyðarlínusamtal.. Jóna bjargvættur ávallt viðbúin.

Síðan löbbuðum við i burtu enda siðmenntuð og horfum ekki á kvalir annarra.

Á föstudagskvöldinu ætlaði ég svo að eiga rólegt kvöld og kíkja aðeins í partý í Mávahlíðinni, síðan þegar leið á kvöldið ákvað ég nú að kíkja aðeins niður í bæ, enda langt um liðið og vert að halda ennþá áttum í miðbænum, það skyldi þó stoppað stutt við enda átti ég að vakna snemma morguninn eftir og fara norður í land í söngferðalag. Hinsvegar þegar ég sagði drafandi við Sigurdísi um hálfsex leytið að við skyldum nú fara að halda heim á leið, var ljóst að ekki myndi ég syngja mikinn sópran daginn eftir.

Enda vaknaði ég við öskrandi símann á laugardagsmorgninum þar sem skutlið mitt spurði býsna pirrað hvort ég ætlaði mer að koma með í ferðalagið! Þarna klukkan 9 á laugardagsmorguninn hefði ég sungið leikandi sungið bassa í hvaða karlakór sem er.

ég náði þó að dröslast á fætur og sofa úr mér mestu þynnkuna í rútunni á leið norður í Vatnsdal þar sem við gistum í fyrrum fjósi. Þar fór þó of lítið fyrir fjósalyktinni, það var ekki fyrr en ég var búin að opna hverja hurðina á fætur annarri að ég fann loksins geymslu þar sem þar var vottur af fjósalykt. Þar lokaði ég að mér og bað um að vera ekki trufluð!

Eftir þessa helgi státa ég af heimsins stærsta marblett á kálfanum, brunasárum á hendi, bitnum vörum og rámri sópranrödd.

Tók mig til í aðferðafræði og breytti Þorgeir!
Nú er Þorgeir mjög smekklega innanhúshannaður með aðeins örfáum vanköntum..

lýsi reyndar eftir einhverjum sem nennir að samræma letrið i eldrefnum við restina..

nú hefur ekkert stöðvað mig hingað til í að skrifa um spees fólk hérna, (þ.a.m sérsveitarmanninn, sjálfa mig, vinnufélagana og þar fram eftir götunum)
það sem ég hinsvegar ætlaði að tjá mig um var að þegar ég varð vitni að búðarhnupli, ég held satt best að segja að þessu megi lýsa sem uppskrift að vanheppnuðu búðarhnupli. í fyrsta lagi var konan án efa í einhvers konar annarlegu ástandi, hún stal úr apóteki í verslunarmiðstöð, hún var ekki á bíl og hún faldi sig handan við horn á Smáralindinni. Síðan þegar greyið móði lyfjafræðingurinn náði í hana, sagði hún að hann væri leiðinlegur! -óþarfi að móðga greyið!
Sem sagt, alltaf gaman að fylgjast með samborgurum sínum í lífinu, auðvitað hefði ég átt að bjóða konunni með mér í strætóinn sem var að bíða eftir mér.

 bahh, nennessu ekki lengur, back to the studies!

jæja..

ég lagði í svaðilför upp í hið dýpsta breiðholt í gærkvöldi þegar ég komst inn í nýja kórinn minn!

Eftir að hafa sagt kórstjóranum að ég væri alt og gólað fyrir hana af mikilli list (hehehe) sagðist hún ætla að setja mig í sópran.. og ekki nóg með sópran.. heldur fyrsta sópran!

ég dó. (alveg heilmikið innan í mér). 

og svo dó ég aftur og aftur á æfingunni, í fyrsta lagi yfir tónunum sem ég átti að syngja og einnig úr öfund yfir óóótrúlega flottu línunum sem altin fékk að syngja! bölvaðar... (ég stalst ekki til að syngja með...)
Nú verð ég annað hvort að hætta að bögga sóprana.. eða.. jahh, tjahh, ég veit það ekki!

bött eeiníveis! ég ætla að halda áfram og er líka að fara í kórferðalag um þarnæstu helgi!